7. Een gouden randje aan deze dag

Zaterdag 23 augustus 2025

Gisteravond hebben we gegeten bij Warung Resa. Pas later op de avond, vanwege onze lunch om 15.00 uur.
Johan kiest voor Nasi Rames en ik voor Nasi Kuning. We zijn blij dat we hier voor porties van verschillende groottes kunnen kiezen. Uiteraard gaan wij voor de kleinste. Echter: niet te geloven hoe groot een kleine portie is! Zonde dat we lang alles niet op kunnen. En beslist niet duur. Wel heel pittig. De broers De Vries zijn gek op pittig, maar als het zeer doet op je lippen is het voor Zus De Vries  TE spicy. Overigens voor Johan ook.
Dan terug naar Eco Inn. Johan kent dit deel van de stad al op z’n duimpje. Hij heeft nu een route bedacht waar we een keer minder hoeven over te steken, over een wat rustiger straat. Weer valt het op dat de automobilisten even knipperen ten teken dat ze ons laten oversteken. Het kan zijn dat ze mij een zielig oud vrouwtje vinden. Overdag ging het lopen (met de rustpauzes tussendoor) heel redelijk. Waarschijnlijk zat ik aan mijn taks, want ’s avonds werd het weer strompelen.
Maar het was een mooie dag met wat meer invulling. Voor maandag heeft Johan bij een touroperator een Dolphin sunsetcruise geboekt. Dit hebben we al eens eerder gedaan, maar toen was het leuk en dat zal het waarschijnlijk nu ook wel zijn. Iets om alvast naar uit te kijken.

Vandaag (zaterdag) begeven we ons rond 11.00 uur naar de Lunastraat. Carmen zit op het terras. Ik roep: ‘Ja, ik zie een bruid zitten’. Het is vandaag namelijk de trouwdag van broer en schoonzus. Hun Gouden huwelijksjubileum. We feliciteren de bride and groome met hun 50-jarig huwelijk en praten wat. Rond 12.00 uur vertrekken we weer. Wat is het een bloedhete dag; wederom. Onze poriën draaien overuren. Voor ons, die deze temperaturen niet gewend zijn, is dit behoorlijk vermoeiend. Ons lijf is constant bezig om die warmte proberen kwijt te raken.
Dus besluiten we om ons vanmiddag bij ons ‘eigen’ zwembad te installeren. Puzzelboek en iets te lezen mee. We zijn de enige gasten. Johan begeeft zich nog even in het water. Het voelt aan alsof hij in een pan soep stapt!
Aan het eind van de middag frissen we ons lekker op. Netjes gekleed gaan we de hitte weer in. In een tegenovergestelde richting dan de andere dagen lopen we naar Chi Min. Een groot Chinees restaurant waar in een zijzaaltje de 50-jarige trouwdag wordt gevierd. De meiden hebben vanmiddag de zaal versierd met ballonnen en slingers en op de ronde tafels staan oude- en recentere foto’s van het bruidspaar. Er is een soort van bruidstaart met twee poppetjes bovenop, die Anne en Carmen moeten voorstellen. Het vrouwtje met een rollator. Het mannetje had eigenlijk een fietsje zullen krijgen (Anne zit op z’n bijna 83e nog dagelijks op de fiets), maar dat werd een beetje te lastig voor de bakker.
Er is een lopend buffet met heerlijke gerechten. Maar wel weer veel te veel. Maar de aanwezige gasten werden uitgenodigd om bakjes te vullen om mee te nemen. Jessica gaat na het etentje nog met een aantal bakjes de stad in om uit te delen aan zwervers. Goed van haar! Het is bijna 21.30 uur wanneer we weer de 650 meter teruglopen naar Eco Inn. Het was leuk, lekker en gezellig.