8. Kerkbezoek op zondag

Zondag 24 augustus 2025

Al vroeg uit de veren vanmorgen. Om 8.00 uur zitten we al in de ontbijtzaal. Omdat het volgens ons op zondag veel rustiger is op straat pakken we nog eens de fiets om iets meer van de stad te verkennen. Fort Zeelandia staat op het programma, maar die blijkt pas om 10.00 uur open te gaan. Dus fietsen we eerst verder. Hier en daar stappen we af om wat te fotograferen. Gebouwen die al opgeknapt of goed onderhouden zijn en ook een groot en verveloos houten gebouw, die nodig een opknapbeurt moet krijgen. Er zit een bewaker achter het hek. Johan knoopt een gesprekje met hem aan en we worden uitgenodigd om ook even binnen te kijken. Hup, de fietsen binnen de poort dus. De tandeloze bewaker vertelt dat dit gebouw oorspronkelijk een school was. Nu zijn er kantoren van de overheid in gevestigd. Wij dachten dat we het gebouw van binnen mochten bekijken, maar meneer Glenn Panka (zo stelt hij zich voor) bedoelde kennelijk binnen het hek. Nou ja. Het verbaast ons dat er aan de achterzijde ook nog veel ruimte is. Er zijn hier allerlei loketten en op de deuren hangt heel veel informatie op papier. In het huidige digitale tijdperk, komt het nogal ouderwets over. Maar wat hoop ik toch dat dit gebouw zal worden gerestaureerd. Het is zo’n beeldbepalend onderdeel van de historische binnenstad.
Als we hem hebben bedankt en weer verder willen gaan, wil meneer Panka nog graag met Johan op de foto. In eerste instantie dacht ik dat ik zou doen met zijn mobieltje, maar nee, het moet met mijn camera. OK, nu hebben wij hem vereeuwigd, maar zelf heeft hij de foto niet…
We rijden in de Keizerstraat langs een grote Moskee en de daarnaast gelegen Synagoge. Het kan: hier is dat geen probleem! Beide gebouwen zijn op één foto te pakken. Ze zijn op zondag beide gesloten.
Helaas is er half april een verschrikkelijke brand geweest in de Henck Arronstraat en zijn er vijf historische panden in vlammen opgegaan. Nog niet alle resten zijn opgeruimd. Er is een groot gat geslagen in de straat en het ziet er triest uit. Erfgoed dat niet te vervangen is ging verloren.
Net als vorige zondag passeren we de Kathedraal (of eigenlijk de Basiliek) weer. Er wordt net gezongen en we gaan weer even kijken. De kerk is veel voller dan vorige week. Een bijzonder tafereel: mensen lopen in en uit. Kleine kinderen spelen een beetje met elkaar en als er een baby huilt, loopt de moeder er mee naar buiten. Op een gegeven moment worden er namen genoemd door de priester en steken mensen voorin de hand op. Maar omdat alles in het Sranan Tongo is kom ik er niet achter wat er gaande is. Dan maar weer verder, door de hitte en over het asfalt. Richting Fort Zeelandia. Aan de overkant van het Onafhankelijkheidsplein horen we opnieuw kerkgezang. Hier zag Johan eerder vanmorgen veel, in het wit geklede mensen, naar binnen gaan. Het zingen klinkt gospelachtig en we besluiten om ook hier te gaan luisteren. We wagen het zelfs om midden in de dienst naar binnen te gaan. De onberispelijk geklede kerkgangers staan te swingen en te zwaaien met hun armen op de klanken van het koor voor in de kerk.
Een man in een smetteloos wit pak vraagt of we willen gaan zitten en onze zonnebrillen afzetten. Een dame met een bus spray reinigt onze handen. We nemen plaats en verwisselen onze brillen. Ook hier is de dienst in het Surinaams. Er wordt ook hier in en uit gelopen. Op een gegeven moment verlaten ook wij de kerk weer. Ik moet zeggen dat de mate van devotie en overgave van deze mensen mij een beetje ontroerden.
Het is nog een klein stukje fietsen naar Fort Zeelandia. Door het transpireren zijn we enorm toe aan wat drinken. Dat dus eerst en daarna lopen we door de zalen met allerlei informatie, foto’s en voorwerpen over de geschiedenis van Suriname. Over de inheemse bevolking, de plantages en het slavernijverleden en de  bevolkingsgroepen die na de afschaffing van de slavernij naar Suriname werden gehaald uit India en Java. Bovenin het gebouw lezen we over de brute decembermoorden in 1982… Dit land heeft een zeer bewogen en niet al te fraaie historie.
Dan fietsen we naar ons hotel terug. Halverwege de middag lopen we naar Torarica om daar bij het zwembad te lunchen. Het is er bijzonder druk en een DJ draait muziek aan de overkant van het bad.
Eigenlijk alleen maar rapachtige nummers en zeer veel van hetzelfde.  Op een bepaald moment is het genoeg voor ons. Op naar Eco Inn. Lekker in onze kamer met airco bijkomen van onze inspanningen en indrukken van vandaag.