1. Met wat horten en stoten…

Donderdag 14 augustus 2025

Na een verkwikkende, maar korte nacht in hotel VanderValk Schiphol, zitten we om exact 06.00 uur in de shuttle naar de vertrekhal.
Ik krijg het nog even benauwd bij de bagage dropp-off, want de dame achter de desk bekijkt even kritisch ons Entree Fee formulier voor Suriname (ons entreekaartje, zeg maar…). Dan blijkt dat dit bewijs slechts 3 maanden na aanvraag geldig is. Dat heb ik waarschijnlijk over het hoofd gezien. Ik heb e.e.a. direct na de boeking aangevraagd en betaald (à € 85,- p.p.!). Nu zijn we vier dagen over tijd, zo blijkt…De grondstewardess stelt voor dat we het hier op Schiphol opnieuw aanvragen. Het zweet breekt me uit. We staan wat te debatteren over en weer en dan zegt ze dat ze ‘ons laat gaan’. ‘Krijgen we daar in Suriname dan geen last mee?’, vragen we nog. Ze schudt van nee… Op hoop van zegen dan maar. Behalve deze ‘Fee’ moesten we ook nog een ander formulier online invullen à € 30,- p.p. bestemd voor de douane. We zijn lekkere melkkoeien op deze manier.

De vlucht met KLM, met een Boeing Triple 7, is lang (9 uur) maar valt ons mee. Service aan boord is prima. Ik bekijk twee films en af en toe sukkelen we een beetje weg. Op de geplande tijd landen we op de J.A. Pengel Airport (oftewel Zanderij). Lange rijen voor slechts drie paspoortcontroleurs. We staan in de rij 60+ en mensen met een beperking… (ik pas in beide categorieën). Alleen gaat het in deze rij niet echt sneller. De chagrijnige douanier mompelt onverstaanbaar en al zijn vragen moet hij voor ons herhalen. Hij maakt een gebaar door naar zijn hoofd te grijpen (meneer krijgt hoofdpijn van ons!). Hij kijkt kritisch in de paspoorten en naar ons Entreebewijs… Oeff, het zweet breekt me opnieuw uit. Maar hij is ons zat waarschijnlijk en we kunnen door naar de bagageband. Met de bagage gaan we de airco uit en lopen buiten tegen een muur van hitte op. Thuis heb ik online een hotelshuttle aangevraagd en ook bevestigd gekregen, maar er staat niemand op ons te wachten, dus nemen we uiteindelijk een gewone taxi naar de stad. Toch nog een uur rijden naar Paramaribo. Het eerste stuk vierbaansweg (!) is van verbazingwekkende goede kwaliteit. Om de files bij de stad te omzeilen neemt de taxichauffeuse op een bepaald moment een alternatieve route. Nou, die weg zit vol hobbels en bobbels zoals we die onze vorige bezoeken herinneren. Behoorlijk gaar arriveren we eindelijk Eco Resort Torarica. De tassen worden uitgepakt en na een persoonlijke opfrisbeurt gaan we iets drinken op de veranda van het hotel, met uitzicht op de ingang. Tegen 19.00 uur haalt ons nichtje Jessica ons op voor een kinder Pizza Party t.g.v. de verjaardag van haar bonuszoontje die 7 jaar wordt vandaag. Het is voor het eerst dat we kennismaken met Jessica’s vriendin en haar drie kinderen. Hier begroeten we ook mijn broer en schoonzus en de overige gasten en vriendjes. In de Pizzahut is de akoestiek oorverdovend en de kinderen zitten vol energie. Wij zijn al lang op de been en kennelijk worden we ook een beetje oud… Uiteindelijk brengt Jessica ons snel even naar het hotel terug en duiken wij ons bed in. Eindelijk! Echter, er ligt een briefje onder de deur doorgeschoven dat er met ingang van morgen ‘gedrilled’ kan worden. Leidingwerkzaamheden tussen 8.30 uur en 18.30 uur. Lekker dan!

Vrijdag 15 augustus 2025

Al om 07.30 uur staan er voor ons kamerraam een aantal mensen luid te praten. Ik spiek even door de gordijnen en zie dat er een busje staat en dat er gasten zijn die zich hier verzamelen. Voor een dagtripje of iets dergelijks. Waarom ze dan even geen rekening houden met andere hotelgasten, vind ik ergerlijk. Maar anyway; wakker dus. Wassen en aankleden en op naar de ontbijtruimte (onder een fraaie overkapping). Hier is het al hartstikke druk en nog net kunnen we de laatste vrije tafel bezetten. Het buffet is uitgebreid, maar vanwege de drukte zijn er al heel wat schalen leeg. Ze worden overigens wel weer bijgevuld en we hebben geen haast.
Bij een grote tafel worden er ballonnen opgeblazen. Een grote 8 en een 0. Het is een gezelschap van 13 personen. Mooie mensen, stuk voor stuk. Eén van de jonge vrouwen zat bij ons in het vliegtuig. Ze vertelt dat ze vandaag de verjaardag van hun Surinaamse vader vieren. Hij heeft een Bigi Yari (een Kroonjaar). De dag begint met een gezamenlijk ontbijt voor de familie. Als de 80-jarige vader en zijn van oorsprong Friese echtgenote arriveren wordt er ‘Lang zal hij leven’ gezongen en een deel van de zaal zingt mee. Om 10.00 uur komt er een koor met oudere heren zingen voor de jarige. Het is hier bloedheet, maar de stemmen van dit kleine koor zijn zo prachtig in harmonie, dat ik er kippenvel van krijg en tranen in m’n ogen. Er is een enorme grote man bij deze groep met een fantastische basstem. Het allerlaatste lied zingt de jarige mee met de heren. Wat een leuke gebeurtenis om mee te maken. In het Fries feliciteer ik de echtgenote met deze mooie dag.
Dan gaan Johan en ik lopend naar het hotel een eindje verderop die tot dezelfde keten behoort. Daar kunnen we namelijk Surinaamse dollars pinnen. Gisteren kon Johan bij twee supermarkten geen  boodschappen met de pin betalen, alleen met contant geld of met Surinaamse bankpasjes. Dus zonder drankjes voor de koelkast weer naar huis. Omdat ik maar beperkte afstandjes kan lopen strijken we onderweg even neer bij Tangelo. Een ijssalon cq. koffiebar, zodat ik even kan recupereren. Eenmaal weer terug, ga ik lekker op het terras bij het zwembadje zitten om dit stukje te typen. Johan gaat met contanten naar een winkel om wat drankjes en chips te halen. Op de stoel tegenover mij komt een schattig vogeltje zitten. Het is een Grietjebie; genoemd naar het geluid dat ze ongeveer maken (met een beetje fantasie). Lijkt qua kleuren op een Koolmees, maar is veel groter. Hij/zij/hen blijft lang zitten en is bepaald niet schuw. Johan komt net terug en kan ons samen op de foto zetten.

We eten vanavond in het kleine restaurantje van het hotel. De menukaart moet je scannen met een QR-code, want een papieren exemplaar is er niet. Eenmaal geopend op de mobiel blijken de gerechten alleen in het Engels genoemd en wat het kost staat vermeld in US Dollars. Wat apart, in een land waar Nederlands de voertaal is (althans nog) en die eigen valuta heeft. Maar het eten is echt lekker.
Eigenlijk hadden we ons verheugd op een bandje dat vanavond zou spelen bij de zwembadbar. Maar helaas gaat het optreden hier niet door, omdat ze zich vergist hebben in de locatie... Vanavond dus geen swingende muziek voor ons.