4. It is net oars…

Maandag 18 augustus 2025

Na onze persoonlijke verzorging en het uitgebreide ontbijt, stappen we maar weer op de fiets. Het is opnieuw een drukte van belang op de doorgaande weg waar het hotel aan ligt. Het is echt niet relaxed om je zo te verplaatsen. Er is niet een fietsstrook. Je hebt niet meer dan halve meter en dan nog gaan de auto’s rakelings bij je langs. Om je heen kijken is geen optie. Want langs de rand van de weg zijn vrij diepe geultjes. Daar wil je echt niet in terecht komen. Ook soms grote gaten in het wegdek… Sommige weggebruikers zijn wel galant, hebben we gemerkt. Die laten je even voorgaan bij het oversteken, bijvoorbeeld. Maar sommigen zijn ronduit onsympathiek. Van dit soort fietstochtjes kunnen we echt niet genieten. We slaan af om even bij broer Anne langs te gaan. Kijken of Vanessa een beetje uitgerust is na de vlucht van gisteren. Maar het hek is gesloten, de auto is wel aanwezig en de honden blaffen, maar er zit niemand op het overdekte terras (wat eigenlijk in werkelijkheid de woonkamer is…). Er is geen activiteit te bespeuren, dus fietsen we verder. Linea recta terug naar Eco Inn. Je wilt je leven niet in de waagschaal leggen. Johan fietst vanmiddag toch nog alleen de stad even in. Gewoon omdat hij wat wil bewegen en zich een beetje verveelt. Maar hij heeft geen enkele andere fietser gezien en het was weer een chaos in de straten, qua verkeer. De rest van de middag zitten we bij het zwembad. Johan zelfs nog even in het water. Ik puzzel wat en lees een beetje.
We eten ’s avonds weer bij de Turk. Op de terugweg merk ik de spanning in mijn rug. Ik sleep me letterlijk naar het hotel.
Waarschijnlijk komt dit mede door het vele op- en afstappen tijdens het fietstochtje en het ongelijkmatige wegdek waar we nu op lopen (en door die rugkwaal natuurlijk).  
We realiseren ons, en eigenlijk wisten we dat ook wel van tevoren, dat het lastig is om ons langere tijd te vermaken in deze stad, ook al ligt die in de tropen. Vanwege mijn fysieke vermogens momenteel, zitten binnenlandse tripjes er niet. Ook flinke wandelingen niet.
Mijn blog zit daarom helaas niet vol belevenissen en avonturen, omdat we die gewoonweg niet meemaken. De verhaaltjes zullen grotere tussenpozen hebben dan jullie van mij gewend zijn en niet zo interessant waarschijnlijk. ’t Is net oars… (het is niet anders).